رئیس کارگروه زیلوی میبد یزد با تشریح اقدامات انجام‌شده برای ثبت جهانی این محصول، گفت: همه شرایط برای میزبانی از ارزیابان شورای جهانی صنایع‌دستی به‌منظور بررسی ثبت جهانی زیلو مهیا شده است.

به گزارش روابط عمومی فرمانداری میبد، 'علیرضا ابوالحسنی' روز شنبه به ایرنا افزود: با برنامه‌ریزی و هماهنگی‌های انجام‌شده، همه مقدمات کار فراهم‌شده و شهر میبد، امروز /شنبه/ آماده میزبانی از اعضای این شورا است.
معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی فرماندارمیبد در ادامه از برگزاری بیش از 10 جلسه کارگروه زیلو و تشکیل کمیته‌های هماهنگی در این شهر خبر داد و یادآور شد: شناسایی بیش از 300 کارگاه و دار زیلو، شناسایی و احیای کارگاه‌ها و دارهای فعال تعطیل‌شده، متروکه و قدیمی و ساماندهی و نظافت آن‌ها و مهیا شدن گذری به نام گذر زیلوبافان که شامل کارگاه‌های متعدد سنتی و جدید است از دیگر اقدامات انجام‌شده بوده است.
وی همچنین از اضافه شدن بیش از 50 دار جدید به دارهای موجود خبر داد و اظهار داشت: مهیا نمودن سه واحد رنگرزی سنتی، آماده نمودن بیش از 5 مرکز آموزش تخصصی زیلو که هرکدام شامل چندین دار زیلو و بافنده هست، آماده کردن بیش از 100 کارگاه و دار خانگی برای بازدید و طراحی و ساخت و نصب المان زیلو از دیگر اقدامات انجام‌شده برای میزبانی از کارشناسان یونسکو است.
به گفته وی آماده نمودن سیما و منظر شهر، متناسب با موضوع زیلو و نقوش آن، استفاده از طرح‌ها و نقوش زیلو در مسیر خیابان و پل‌های عابر، برپانمودن چندین فروشگاه تخصصی زیلو و ادوات مرتبط با آن در چندین نقطه شهر، برپانمودن نمایشگاهی با موضوع زیلو شامل مستندات و سوابق و مقالات و انتشارات و مفروش نمودن نارین قلعه به طرح سجاده زیلو از جنس کاشی در متراژ 380 مترمربع از دیگر اقدامات انجام‌شده در این راستا بوده است.
زیلوبافی در شهر میبد سابقه‌ای دیرینه دارد، برخی سابقه آن را به قرن هشتم هـ. ق و دوره مظفریان نسبت می‌دهند. قدیمی‌ترین و درعین‌حال نفیس‌ترین زیلوهای میبد، به قرن 12 هـ. ق تعلق دارد و بر روی آن بیست‌وچهار سجاده طراحی‌شده است.
زیلو یا پلاس، دست بافته‌ای زیبا و خاص مناطق حاشیه کویری است، این فرش با نوع زندگی مردم منطقه تطابق دارد و بخشی از اعتقادات مذهبی، تاریخ، معماری، طبیعت و گویش مردم این نواحی نیز، بر تاروپود آن نقش بسته است.
زیلو نوعی زیرانداز و کف‌پوش دست‌بافت است که با نخ بافته می‌شود و شباهت زیادی به حصیر دارد و در برخی مناطق ایران استفاده می‌شود.
زیلو هنر مردم شهرستان‌ میبد یزد است.
میبد یکی از مراکز عمدهٔ زیلوبافی بوده و سال‌ها قبل، صدها خانوار از محل درآمد آن امرارمعاش می‌کردند.
زیلو هرچند به‌ظاهر یکدست بافته نخی ساده است اما بررسی فنون و تکنیک بافت آن نشان می‌دهد که غنای فرهنگی و فکر و اندیشه بارورشده‌ای در پس هر تاروپود آن خفته است.
زیلو در نقش و بافت، شباهت زیادی به حصیر، اولین دست بافته بشر دارد و مثل حصیر یکی از موارد استفاده آن در مساجد و مصلی و اماکن متبرکه است بنابراین می‌توان احتمال داد که زیلوبافی یا مرحلهٔ تکامل‌یافتهٔ حصیربافی است یا بافندگان آن از این صنعت الهام گرفته‌اند.
مصالح گلیم، بیشتر از پشم است و مناسب برای مناطق سردسیر، اما مصالح زیلو از نخ پنبه هم مناسب برای مناطق گرمسیر به‌ویژه حاشیهٔ کویر است.
سال‌ها قبل، صدها خانوار میبدی از بافتن این هنر و صنعت امرارمعاش می‌کردند اما در سال‌های اخیر تقریباً کنار گذاشته‌شده بود تا اینکه از سال 88 با تلاش میراث فرهنگی، احیا شد.
تجهیز کارگاه‌ها، آموزش، پرداخت تسهیلات به زیلوبافان و در اختیار گذاشتن رایگان دار زیلوبافی به بافندگان ازجمله اقدامات میراث فرهنگی برای احیای این صنعت تاریخی بوده است.
قدیمی‌ترین زیلو مربوط به 850 سال پیش است که در موزه میبد نگهداری می‌شود، نفیس‌ترین زیلوی میبد نیز متعلق به قرن 12 هجری قمری است که بر روی آن 24 سجاده طراحی‌شده و در حاشیه آن نام واقف و تاریخ هزار و 118 هجری قمری نقش بسته است.
مرکز شهرستان 100 هزارنفری میبد در 50 کیلومتری شمال غرب شهر یزد قرار دارد.